2 kwietnia obchodzimy Światowy Dzień Świadomości Autyzmu – dzień, który przypomina nam, że nie wszyscy widzimy, słyszymy i czujemy świat w taki sam sposób. I właśnie dlatego jest on tak piękny.

W mojej piosence niebieskie motyle symbolizują dzieci. Wszystkie dzieci. Te głośne i ciche, odważne i nieśmiałe, neurotypowe i neuroróżnorodne, w tym dzieci w spektrum autyzmu. Każde z nich patrzy na świat trochę inaczej, każde ma własne tempo, własne potrzeby, własne skrzydła.

„Nie pytają wcale, który piękniej świeci,

który wyżej wzlata, który szybciej leci.

Każdy niesie lato na skrzydłach błękitu,

każdy inny odcień błękitnego świtu.”

Niektóre dzieci potrzebują więcej ciszy. Inne mocniej odczuwają dźwięki, światło, emocje. Niektóre pokazują swoją radość inaczej, uczą się inaczej, rozumieją świat po swojemu. To nie znaczy, że są „mniej”. Są po prostu inne – a może raczej: wyjątkowe, jak każdy z nas.

W piosence motyle lecą razem nad łąką, nad wysoką trawą i przez wieczorny sad. Nie rywalizują. Nie porównują się. Są obok siebie.

„A gdy wieczór spłynie miękko na polanę,

siądą obok siebie, ciche, roześmiane.

I zaszumi trawa, i zanuci sad:

„Najpiękniejszy bywa taki różny świat.””

Słowa i pomysł, oprawa merytoryczna: Klasania

Muzyka: Suno

Obrazy i animacje powstały z pomocą sztucznej inteligencji.

#ŚwiatowyDzieńŚwiadomościAutyzmu #DzieńŚwiadomościAutyzmu #autyzm #SpektrumAutyzmu #Neuroróżnorodność #Różnorodność #butterfly #motyle #błękit #NajpiękniejszyJestRóżnyŚwiat #KażdyJestInny #KażdyJestWażny #Dzieci #EdukacjaWłączająca #empatia #zrozumienie #Akceptacja #KlasAnia #piosenkadladzieci #neuroróżnorodność #edukacjawczesnoszkolna #neurotypical #world #children